هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش بینی امید شغلی بر اساس اهداف پیشرفت، چشم انداز زمان و اشتیاق تحصیلی در بین دانشجویان پسر دانشگاه قم بود. روش: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان پسر (کارشناسی و کارشناسی ارشد) در دانشگاه قم بودند که با استفاده از جدول کرجسی، مورگان و کوهن تعداد 247 دانشجو به عنوان نمونه تعیین و با روش نمونه‌گیری طبقه‌ای به صورت تصادفی انتخاب گردیدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه امید شغلی (جانتون و ترستون،2006)، پرسشنامه جهت‌گیری اهداف پیشرفت (میدگلی و همکاران،1998)، پرسشنامه چشم انداز زمان (زیمباردو،1999) و پرسشنامه اشتایق تحصیلی (پینتریج و همکاران،1990) بود. یافته‌ها: نتایج حاصل از آزمون همبستگی نشان داد که رابطه بین مولفه‌های اهداف پیشرفت، مولفه های چشم انداز زمان و مولفه‌های اشتیاق تحصیلی با امید شغلی معنادار بود. همچنین نتایج رگرسیون نشان داد که اهداف پیشرفت به میزان 33 درصد، مولفه‌های چشم انداز زمان به میزان 39 درصد و مولفه های اشتیاق تحصیلی به میزان 28 درصد قادر به پیش بینی تغییرات امید شغلی بودند. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد امید شغلی بوسیله اهداف پیشرفت، چشم انداز زمان و اشتیاق تحصیلی قابل پیش بینی می‌باشد