این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی آموزش خودشفقتی بر آداب‌گریزی و تنیدگی تحصیلی دانش‌آموزان پسر دارای رفتارهای خودآسیب‌رسان انجام شد. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان پسر متوسطه دوم شهر اصفهان در سال 1404 بود که از میان آنان 30 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس و با توجه به معیارهای ورود انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای آموزش خودشفقتی شرکت کردند و گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه آسیب به خود سانسون و همکاران (1988)، پرسشنامه رفتارهای آداب‌گریز تحصیلی کلارک و همکاران (2015) و پرسشنامه تنیدگی تحصیلی زاژاکووا و همکاران (2005) بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و روش تحلیل کوواریانس تک‌متغیره و چندمتغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش خودشفقتی به‌طور معناداری منجر به کاهش آداب‌گریزی و تنیدگی تحصیلی در گروه آزمایش شد ($p<0.01$). بر اساس یافته‌های این پژوهش، پیشنهاد می‌شود مشاوران و کادر مدارس، کارگاه‌های آموزش خودشفقتی را به‌عنوان یک مداخله روان‌شناختی کارآمد در برنامه‌های بهداشت روانی مدارس بگنجانند. این رویکرد می‌تواند با کاهش خودانتقادی و تنیدگی، زمینه‌ساز کاهش رفتارهای پرخطر و بهبود عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در معرض آسیب شود