در این مطالعه روابط ساختاری بین عوامل شخصیتی و عملکرد خانواده با ترک وابستگی دارویی و با بررسی نقش میانجی حمایت اجتماعی مورد بررسی قرار گرفت. روش پژوهش توصیفی-همبستگی و نوع مطالعه، کمّی بود. جامعه آماری شامل ۵۰۰ نفر از مصرف‌کنندگان مواد مخدر شهر قم بود که ۳۰۵ نفر به روش معادلات ساختاری به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس خودکارآمدی ترک اعتیاد برامسون، پرسشنامه عملکرد خانواده اپشتاین، پرسشنامه شخصیتی نئو و حمایت اجتماعی شربورن بود. تحلیل داده‌ها با مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزار Smart PLS 3 انجام شد. یافته‌ها نشان داد عوامل شخصیتی با اثر ساختاری ۰/۶۴۷، عملکرد خانواده با اثر ساختاری ۰/۵۱۳ و حمایت اجتماعی با اثر ساختاری ۰/۶۰۶، تأثیر مثبت و معناداری بر ترک وابستگی دارویی دارند. عوامل شخصیتی (با اثر ساختاری ۰/۴۲۵) و عملکرد خانواده (با اثر ساختاری ۰/۷۵۳) بر حمایت اجتماعی تأثیر مثبت و معنادار داشتند. نتایج آزمون سوبل نقش میانجی حمایت اجتماعی را در رابطه میان عوامل شخصیتی و عملکرد خانواده با ترک وابستگی دارویی تأیید کرد. در نهایت، عوامل شخصیتی (به‌جز روان‌رنجوری) و عملکرد مطلوب خانواده، با تقویت حمایت اجتماعی، تمایل به ترک وابستگی دارویی را افزایش می‌دهند.